Altijd jammer en ook frustrerend wanneer je iets niet af kunt maken waar je hard voor gewerkt hebt. En de verwachtingen waren juist zo hoog.
Nee, paasmaandag 2011 was niet mijn dag. Het begon goed; de eerste kilometers om de Mokbaai naar het strand leek het met de warmte wel mee te vallen. Na dik 5 kilometer waren de eerste stappen op het zandstrand van de Horst wel even schrikken. De verhalen van de medelopers die er zondag al even gelopen hadden waren zeker niet overdreven. Wat was dat zand verschrikkelijk mul! Bij elke stap zakte je voet weg en elke afzet zorgde voor een diepe afdruk die het voor de lopers achter je nog lastiger maakte. En er waren mij al honderden lopers voorgegaan, dat was duidelijk te zien...
Toch ging het niet slecht en lukte het aardig om steeds een vrij goede ondergrond te vinden door juist een aantal meters opzij van het omgewoelde spoor te lopen. Soms bleek het een verkeerde keuze en kwam ik in een zwaar stuk terecht. Het was goed kijken en proberen zo licht mogelijk te lopen. Geen tijd om van de omgeving te genieten in elk geval.
Reikhalzend keek ik uit naar het water van de zee. Langs de waterlijn zou het zand vast steviger zijn... Dat was ook zo maar dan moest je wel echt helemaal langs het uiterste randje lopen, en dat betekende voortdurend op een schuin vlak lopen en uiterst geconcentreerd kijken naar de golven die het strand op kwamen. Regelmatig een al of niet volledig gelukte sprong opzij moeten doen om droge voeten te houden; tevergeefs overigens. (-;
Lastig lopen dus maar eerlijk gezegd voelde ik me er wel goed bij. Hartslag liep wel wat op maar door ook hier 'zo licht mogelijk' te lopen en niet te gaan zwoegen kon ik het steeds onder de 150 slagen houden. Na bijna 12 kilometer waarvan 7 over het lastige strand was het verlaten van het strand moeilijk. Daarvoor moest je de kant van het water wel achter je laten en dwars door het diepe, mulle zand naar de strandopgang. Pfff.
Even het duin over klimmen, wat extra drinken, een gelletje, en rustig verder. Het gedeelte door het bos was aangenaam. Minder warm, schaduw en een beetje wind. Halverwege het strand was ik al met Rik, een medeloper van MarathonPlus, samen komen te lopen (rare zin) Ons tempo zat dicht genoeg bij elkaar om zij aan zij ontspannen de kilometers achter ons te laten. De hartslag daalde al snel weer naar ca. 140 terwijl op het asfalt het tempo iets omhoog ging. Langs het strand zat dat voortdurend rond de 6 minuten per kilometer en hier onder betere omstandigheden werd dat al vlot 5:50 - 5:45.
Voor de eerste etappe van 14,8 kilometer had ik vooraf 1 uur en 30 minuten ingeschat. Dat bleek een goede gok want na 1:28:30 kwam ik bij het eerste wisselpunt bij het Turfveld aan. Mwa, als het zo blijft gaan..
Verder ging het, in goede kadans, ontspannen en nog steeds onder de bomen; geen last van de zon. Na 2,5 km. ging het dwars door het duingebied richting de zee. Poeh, die zon was wel erg warm nu, weinig wind hier.. Blijven drinken, nog maar een gelletje. Drinken was geen probleem dankzij de camelbak op m'n rug. Ondanks de zon bleef het vocht lekker koel. Een stevig klimmetje over het laatste duin, ploeteren door een dikke laag mul zand en daarna weer zoeken naar een steviger ondergrond langs de waterlijn. Het tweede en laatste stuk strand van ca. 5 km. Opnieuw lastig maar het was te doen. Het schuine lopen gaf wel wat irritatie langs de schoenrand aan de binnenkant van m'n linkerenkel. Ter hoogte van De Koog werd het steeds drukker op het strand. Meer aanmoedigingen maar ook springen over 'Duitse kuilen' ontwijken van spelende peuters en kleuters en helaas... af en toe dwars over een prachtig zandkasteel. Sorry kids.
De strandopgang was ook hier weer zwaar maar de wetenschap dat het zware strandwerk nu achter me lag gaf een goed gevoel. Dat hadden we in elk geval goed doorstaan. Boven op het duin aangekomen even wat tijd genomen om extra te drinken bij de drankpost. M'n loopmaatje voorbij laten gaan. Nog een paar extra klimmetjes en daarna het duingebied in. Wat was het daar warm! De natte schoenen waren binnen een mum van tijd kurkdroog en ook hier was de ondergrond regelmatig lastig, mulle stukken zand. De camelbak kwam erg goed van pas; het werd echt zweten nu. De hartslag ging vlot omhoog, het tempo moest terug. Geen probleem, straks op het fietspad gaat het wel weer wat makkelijker. Maar die warmte... ondanks drinken, langzamer lopen, concentratie op technisch goed blijven lopen raak ik de warmte niet kwijt. Onherroepelijk volgt dan hoofpijn. Eerst in de verte iets, dan wat meer en begint het in m'n hoofd te kloppen. Even een klein stukje wandelen, nog maar wat drinken. Een laatste pittige klim om het duingebied uit te komen en een steile afdaling naar het asfalt van het fietspad richting De Cocksdorp. Nu zal het vast beter gaan....
Niet dus. Bij de drankpost na 31 km. het besluit genomen om niet verder te gaan. Met de wind in de rug zou het op het tweede gedeelte nog warmer worden en ik weet wat er dan komt. Dat heb ik in Rotterdam 2007 en vooral Enschede 2008 ervaren. Nee dus. Jammer van de gedegen voorbereiding in de afgelopen periode, jammer van het onbevredigende gevoel maar wel de overtuiging dat dit de juiste beslissing is geweest. Over twee jaar - op 1 april 2013 -doen we het nog een keer, in de categorie 60+ (-;

Ondanks de teleurstelling een prachtig weekend op Texel gehad. Heel veel bekenden gezien en gesproken en met een aantal van hen nog wat Skuumkoppen genuttigd. Alleen al daarom zou je weer terug willen komen op Texel.