Er was me veel aan gelegen om dit jaar goed te presteren bij de Hardloop4Daagse in Apeldoorn. Het was de 10de editie en als tweevoudig winnaar van de 100km wilde ik dolgraag een derde eindoverwinning toevoegen aan mijn palmares. Maar ik wist ook dat de tegenstand dit jaar erg sterk met Mark Huimsan en Carel Doreijers. Mijn tactiek was duidelijk: aanvallen vanaf de eerst etappe om zo snel mogelijk een mooie voorsprong op te bouwen.

In de eerste etappe van dik 17km richting Hoog Soeren lieten de favorieten zich meteen van voren zien en werden de eerste kleine aanvallen geplaatst. Ik had besloten om pas in het laatste deel van de etappe het achterste van mijn tong te laten zien en vanaf 12km zette ik een versnelling in. Carel kon niet volgen, Mark liep echter op een kleine 100m achter me. Volle bak liep ik richting de finish en won de etappe bij de 100km lopers met zo’n 20 seconden voorsprong op Mark. Niet de gewenste grote voorspong, maar wel een klein tikje uitgedeeld.

Na een prima nachtrust stond de tweede etappe van dik 20km op het programma in de bossen bij Beekbergen/Hoenderloo. Het werd me duidelijk dat het lastig zou worden om Mark op een grote afstand te zetten. Mark liep heel sterk en met name in de afdalingen had ik moeite hem te volgen, heuvelop voelde ik me daarentegen wat sterker. Carel moest ons halverwege laten gaan waarna we als duo in een steeds hoger tempo richting de finish liepen. Mark viel aan, ik pareerde. Ik viel aan, Mark pareerde. Het zou dus op een eindsprint aankomen en ik wist na een lange sprint de etappe te winnen met net 5 seconden voorsprong.

Spannend, spannender dan ooit zou het worden. De avondetappe in Loenen vind ik altijd lastig en dit jaar was het niet anders. Mark wist een afdaling op de Loenermark een klein gaatje te slaan en kon samen met een 60km loper het gat uitbouwen. Ik wilde echter hoe dan ook de leiding in het klassement behouden om zo in de tijdsloop van zondag als laatste te mogen starten. Gesterkt door deze gedachte wist ik in de laatste vlakke kilometers nog flink te versnellen. Mark won de etappe en mijn voorsprong van 27 seconden in het totaalklassement was geslonken naar nog maar 3 seconden! Bovendien had ik vreselijk pijnlijke en stijve bovenbenen….

De vierde etappe was de tijdsloop in het park Berg en Bos. Dik 8km heuveltjes, onverhard en veel bochtjes. Een parcours dat me heel goed ligt en dankzij een massage van Janna voelden mijn benen redelijk fris. Ik startte 30 seconden na Mark waardoor ik hem voortdurend in beeld kon houden. Zijn start was iets beter dan de mijne waardoor hij iets leek uit te lopen, maar na een paar km merkte ik dat het verschil snel minder groot werd. Op het meest technische deel van het parcours wist ik tot op 10 seconden te komen en na een ziedende laatste kilometer kwamen we zo goed als samen over de finish. Dit leverde me de derde etappeoverwinning en 30 seconden tijdswinst op!

De etappe op zondagavond die start in Hoog Buurlo is bijna 20km lang en gaat ondermeer langs Radio Kootwijk. In het begin werd er geboemeld waardoor we met een grote groep richting Radio Kootwijk liepen. Vanaf hier voerden Carel en Mark het tempo op en alleen ik wist te volgen. Ik liep makkelijk en voelde me goed. Ik wist de versnellingen van Mark en Carel te weerstaan. Na een versnelling van mijn kant moest Carel langzaam lossen kwamen Mark en ik wederom samen op kop te lopen. Het bekende ritueel herhaalde zich: Aanval Mark, Ronnie pareert. Aanval Ronnie, Mark pareert. Het werd dus weer een eindsprint die Mark deze keer nipt wist te winnen, waarmee hij 1 seconde terug wist te pakken. Achteraf denk ik dat er in deze etappe meer te halen was geweest als ik mijn tempoversnelling door had gezet…

Na drie borden pasta op de camping bij Menno en Jerry zocht ik op tijd mijn luchtbedje op om zo uitgerust mogelijk te zijn om mijn 31 seconden voorspong te verdedigen. De zesde en laatste etappe (20,2km) startte dit jaar voor het eerst in Vaassen. Meteen na de start was de tactiek van Mark duidelijk: de dood of de gladiolen. Brutaalweg ging hij mee met de kop van de wedstrijd en er zat niks anders voor me op dan te volgen. Het tempo van onder de 3:40/km brak me echter na 2km al op en ik liet me terug zakken naar de tweede groep met o.a. Heleen Plaatzer en Pim Quist. Ook dit tempo wist ik niet te volgen en na 4km klokte ik 34 seconden verschil met Mark. Over en uit, het was alsof alle energie ineens op was. Ik liep een tempo van bijna 5 min/km en ik werd van alle kanten ingehaald. Toen ook Carel me bijhaalde en flink doorversnelde wist ik nog wat te versnellen om zo mijn tweede plaats in de eindklassering veilig te stellen, maar de eindoverwinning ging naar Mark.

Te day after overheerst de kater, maar het is wel een kater als na een fantastisch weekend Pinkpop. Je hebt hoofdpijn, maar wel de herinnering aan een paar heel gave optredens!