Het moest er maar eens van komen, mijn debuut op de marathon. Ik had me 6 december reeds ingeschreven voor La Bouillonnante (52km met 2450hm) en het was misschien een beetje gek om een ultratrail te willen gaan doen zonder ooit een ‘echte’ marathon gelopen te hebben. Hoewel mijn hart bij de trails ligt, me dus toch maar eens ingeschreven voor een marathon op de weg. Rotterdam en Utrecht waren voor mij niet echt opties, ik koos voor de prachtige bosrijke omgeving van Apeldoorn en Hoog Soeren en de prachtige heidevelden van Assel. De Midwintermarathon dus!

Mijn verstand vertelde me dat ik er klaar voor was. Ik had geëxperimenteerd met voeding, had meerdere ‘dertigers’ gelopen en had me trouw gehouden aan het trainingsschema dat Paula voor me gemaakt had. Toch sloeg de onzekerheid toe de laatste dagen voor de start. Vooral het feit dat ik negen kilometer meer moest lopen dan dit ik ooit gelopen had, maakte me onzeker…

De avond vóór mijn marathondebuut had ik leuke afleiding gevonden, ik ging naar de presentatie van Jolanda Linschooten over haar Yukon Goldrush expeditie. Haar verhaal maakte grote indruk op mij. Vooral het gedeelte over het overleven met nog nauwelijks voedsel voorhanden dwong mijn respect af. Wanneer je vele dagen lang door de wildernis trekt met een 35 kilo zware rugzak en met nauwelijks iets te eten, wat stelt een marathon daarmee vergeleken dan eigenlijk nog voor?

Vanwege het koude weer was de tijdslimiet ingekort. Dit kwam erop neer dat ik 2:45 uur had voor de eerste 26,5 kilometer wilde ik niet uit de race gehaald worden. Om de eindlimiet van 4:30 uur maakte ik me minder zorgen. Al snel na de start vond ik een tempo waar ik me prettig bij voelde en dat tempo heb ik tot het eind toe volgehouden. Met eindtijden heb ik me niet bezig gehouden, alleen met het zo constant en ontspannen mogelijk blijven doorlopen.

Ik genoot van deze loop. Het was niet druk op het parcours en het landschap was schitterend. Ik voelde me superfit en de gehele marathon heb ik geen spoortje vermoeidheid ervaren. De laatste kilometer had ik qua energie nog een eindsprint kunnen trekken, maar dat heb ik niet gedaan. Ook de benen voelden goed, maar ik kreeg op den duur wel wat last van allerlei aanhechtingen. Vooral in de beide knieholtes begon het vanaf een kilometer of 30 een beetje te zeuren. Toen ik het 37 kilometerpunt passeerde wist ik zeker dat ik deze marathon zou gaan uitlopen en ik werd met de kilometers die vorderden alleen maar blijer en blijer. De laatste kilometers heb ik elke bijna elke vrijwilliger die ik tegen kwam vriendelijk gegroet, zo blij was ik.

Uiteindelijk kwam ik in 4:06:19 over de finish. Een marathondebuut waar ik zeer tevreden over ben. Met maar liefst vier plaspauzes (de kou?), twee keer een losse veter en drie theestops had er qua tijd veel meer in kunnen zitten. Maar daar ging het die dag niet om, het ging om probleemloos uitlopen. Deze marathon was geen doel, dat is (ultratrail) La Bouillonnante op 21 april aanstaande, dáár is het hele trainingsschema op gericht.

De speaker van de Midwintermarathon deed me nog een groot plezier door vlak voor de finish te roepen: “Daar komt Gert Noordhoek uit Soest. Rugzakje om. Hij loopt nog zo makkelijk, dit is vast een ultraloper!”

05-02-2012, Midwintermarathon, Apeldoorn, 04:06:19

http://blog.gertnoordhoek.nl/