Er is al veel over geschreven. Dat Texel 2011 een van de zwaarste zo niet de zwaarste editie was. Ik lees over mul zand en warmte. Maar hoe zwaar was het nu echt? Toen ik mij inschreef voor de 60 bijna een jaar geleden had ik geen idee wat dat precies inhield, 60 kilometer lopen, laat staan op Texel, met zijn zand en heuvels. De artikelen op de site waarschuwden rookies als mij om je vooral niet rijk te rekenen en dat je rustig een uur mag optellen bij je verwachte eindtijd, of dat je Texel beter als 70 kilometer kan beschouwen.

Waarschuwingen genoeg en dan ook nog een zoontje die vroeg: "maar papa, je hebt nog nooit een marathon gelopen hoe kan je dan 60 kilometer lopen?" Maar ja het leek me zo ontzettend tof om dat rondje Texel te doen.

Mijn plan was simpel. Ik loop eerst een paar marathons om aan een lange afstand te wennen en dan een keer een 6 uurs om te voelen hoe het is om echt zo lang op de been te blijven. Tussendoor niet te veel trainen maar juist goed herstellen. Zou dit plan werken? Kan je de 60 van Texel lopen met een minimaal trainingsprogramma waarin bijna nooit meer dan 50km wordt gelopen?

Het antwoord is ja! Lichaam en geest samen trainen daar gaat het om. Hoe voelt het om 's ochtends voor het ontbijt 30 km te gaan hardlopen en geen eten mee te nemen? De geest traint het lichaam, het lichaam traint de geest. Hoe voelt het om keihard te rennen met een volle buik? Kan je op zand beter met of beter zonder schoenen rennen? Hoe voelt het verschil?

Op 25 april stond ik klaar. Hoe wil Texel dat ik loop vandaag? De geest volgt het lichaam, het lichaam volgt het eiland. Op het strand doe ik mijn schoenen uit. Strand wil blote voeten, mul zand is langzaam maar de vloedlijn is snel. Het gaat hard. Water spat omhoog. Koel aan mijn benen. Ik loop ze voorbij het kost geen moeite. Het tweede stuk strand is nog lekkerder. Tijd bestaat niet. De 2 uur voor de eerste 20 kilometer voelen aan als minder dan een uur. Tussen de duinen door richting Cocksdorp. Wat is het hier prachtig. Omhoog en omlaag en in de verte zie ik de vuurtoren. Dan de lange dijk en de zee. Simpel lopen, stap, stap, stap, stap, stap. Voorbij Oost en Oosterend enhet 5 kilometer punt. Heb ik al 5 en een half uur gelopen? Blijkbaar wel en dan 4, 3, 2, 1 kilometer, 500m en de finish. Ik lach breeduit naar mijn lief. Ik ben nog lang niet moe. Vandaag heb ik gelopen zoals Texel dat wilde en het was goed.