De moeder van een (ex)vriendin, die nogal met goede doelen begaan was, vroeg mij ooit eens; “heb jij ook oude kleren”. Hoewel ik begreep dat dit de inleiding was voor een inzamelingsactie voor Roemenie speelde ik het spel even mee: ”Ja, die heb ik wel”. Zij was aan zet, verzamelde haar moed en vroeg mij: “wat doe jij daar dan mee”. Ik antwoordde nuchter: “Die draag ik gewoon”.
Eigenlijk is er niet veel veranderd sinds dit voorval zo'n 20 jaar geleden. Ik draag mijn oude kleren tot het echt niet meer kan. Bij mijn dagelijkse kleren ben ik wel iets kritischer geworden. Of ik laat mij gewoon wat meer beïnvloeden door mijn omgeving. Voor die garderobe koop ik vaker wat nieuws, maar op sport- en loopgebied geldt dat ik het niet meer aantrek als dat fysiek ook niet meer mogelijk is.

Bij sportkleren bestaat er voor mij geen mode. Sportkleren worden waardevoller naarmate je ze langer gedragen hebt. Zo van: 'die broek die ik op die ene goeie wedstrijd aan had' en 'met die zwembroek gaat het altijd zo lekker soepeltjes' of 'dat Lotto fietsshirt geeft me het gevoel alsof ik Andre Tchmil ben tijdens Parijs Roubaix'. Allemaal herinneringen verzameld in een kledingstuk. Ik draag daarom wel eens kleding die meer dan 20 jaar oud is. Dat ik er nog in pas is dan vaak de grootste uitdaging. 

Als het echt helemaal gescheurd is of verweerd dan gooi ik het uiteindelijk weg. Of wordt het gerecycled als poetslap. Dan kan je het toch nog even vasthouden. Van kleding die echt niet lekker zit, neem ik overigens wel makkelijk afscheid. Weg met die troep! Naast dit vrijwillige afscheid verdwijnt er ook nog wel eens wat. Een loopbroek met paars-gele opdruk en lichtblauwe achtergrond, een fleece jasje met dito print maar dan nog net even lelijker, prehistorische zweetshirts waarvan je niet meer kan zien wat voor kleur ze ooit hadden... die verdwijnen wel eens, mysterieus... Mijn moeder, mijn vrouw of zelfs medelopers verdenk ik ervan dat ze die vertrouwde kledingstukken van mij ontvreemden. Hopelijk niet om ze alsnog naar Roemenie te sturen, ook een Roemeen verdient beter!

Maar gelukkig heb ik dan een reden om er ook af en toe weer een nieuw en glanzend hip setje bij te kopen. Dat is dan meestal wel uit de uitverkoop, want kleding moet ook niet teveel kosten. Wielershirts uit China, loopkleding van de Aldi en alles wat gratis is kan ik gebruiken. 

Ondertussen hangt er aan mijn kledingrek best een mooie verzameling sportkleding. Mijn sportgarderobe bestrijkt een tijdspanne van meer dan 20 jaar, bezit alle kleuren van de regenboog en vertegenwoordigd een historisch besef van nagenoeg 2 generaties. Ik ben trots op mijn verzameling sportkleding en op de verhalen die er in zijn gaan zitten. Het is een persoonlijk museum van mijn sportieve inspanning geworden en heeft waarde zolang ik leef. En mocht mijn tijd ooit gekomen zijn, dan hoop ik dat ze de hele handel inpakken en naar een ontwikkelingsland sturen zodat ze het daar nog een tijdje als poetslappen kunnen gaan gebruiken.


Nielsuitelst.

Mijn blog verschijnt belangeloos elke 2 weken op www.prorun.nl