Gisteren was zo'n dag uit duizenden. Eentje met een gouden randje. De wereld was wit, de zon scheen alsof er geen morgen was en ik mocht 5 uur op pad. Stralende zon in je gezicht na een vieze, stormachtige, grijze nepwinter......ik kan niet in woorden uitdrukken hoe gelukkig ik daarvan word. Dus daar gingen m'n rugzak en ik: op naar de besneeuwde bospaden en ijzig mooie vergezichten.

Die avond, toen de zon mensen ergens hier ver vandaan gelukkig aan het maken was, zou ik met Martine naar de voorstelling van Jolanda Linschooten gaan. Yukon Goldrush. Een zaal tot de nok toe gevuld met mensen die allemaal een stukje met Jolanda mee mochten op haar reis via de Chilkoot Pass, de Yukon River en de Ogilvie Mountains en die moest leiden naar goud. Niet het goud waar de goudzoekers uit de 19e eeuw naar zochten maar het ultieme geluk van doen wat je hart je ingeeft.

De meest mooie plaatjes kwamen voorbij. Ik hoorde Martine naast me zeggen dat ze het liefst morgen nog een ticket boekt en ook op avontuur gaat. Na een 50km lange wandeltrail stapte Jolanda in een kano waarmee ze 900km over de Yukon rivier zou peddelen. Kijk, dat is meer mijn idee van vakantie. Het zag er relaxed uit, het weer was mooi en de foto's die voorbij komen laten een lachende Jolanda zien. Toen wist ze nog niet wat er allemaal nog stond te gebeuren.

Ik dacht terug aan een paar uur eerder. Hoe ik, met zo'n zelfde lach op m'n gezicht over de besneeuwde paadjes liep te genieten. De mooie landen die ik al gezien heb in m'n leven, de mooie landen die ik nog ga zien. Ik weet zeker dat Martine ook flashbacks kreeg van haar ultieme geluksmomenten zoals het WK Adventure Racing afgelopen jaar. De kanotocht kwam tot een einde in Dawson City en lopend zou Jolanda de laatste 400km afleggen naar Old Crow, dwars door de Ogilvie Mountains.

De foto's met relaxte tafereeltjes maakten plaats voor interende gezichten en ondoordringbare wildernis. Hier had ze het voor gedaan: into the wild. Met niks dan loodzware tassen en een geweer om op hol geslagen grizzly's te schieten. Gelukkig bleek dat niet nodig. Wel bood het geweer uitkomst bij het schieten van grouse en marmotten. Lekker met mayonaise......

Hoe dieper ze de wildernis inliep hoe zwaarder het werd. Een inschattingsfout zorgt ervoor dat ze een week langer dan gepland onderweg is naar het half-way punt waar nieuwe proviand zou liggen: Mallerd Airstrip. Op een rantsoen van een halve mueslireep en 5 koekjes per dag lijkt de zoektocht naar goud een kansloze missie te worden. Maar dit is nou juist waar ze naar zocht. Dit afzien in de wildernis is het goud!

Martine vraagt me of ik dat niet ook zou willen: de wildernis in en overleven. Ik hoef geen 3 keer met m'n ogen te knipperen om het antwoord te weten. Nee! Ik vertel haar over die ene keer dat we gingen wildkamperen in Noorwegen afgelopen zomer. Ik ben niet gemaakt voor die ongein. Mijn goud ligt ergens anders: op de besneeuwde bospaadjes van eerder die dag, op rondjes van 1200 meter, in Tibet, in Hilversum. We maken nog een foto met z'n drietjes na de voorstelling. Jolanda, Martine en ik. Ik realiseer me dat hier drie mensen staan die het geluk hebben dat ze weten waar ze hun eigen, blinkende goud kunnen vinden.