Er zijn van die dagen dat je het liefst de hele dag met je hoofd onder je dekbed wilt blijven liggen. Vandaag is het zo’n dag. En daar verandert het stralend zonnige weer helemaal niks aan. Ik heb namelijk een enorme kater overgehouden aan de Kustmarathon van gisteren. Maar toch, laat ik het maar van me afschrijven, dan voel ik me vast wat beter.

De dag begon gisteren voorspoedig, ik had lekker geslapen en goed ontbeten. Ik voelde me fris en fit, was zelfverzekerd en klaar voor de strijd. Eenmaal in Burgh-Haamstede sprak ik nog even kort met Rik en bespraken we nog even kort over het te verwachten wedstrijdverloop. In het kort: de Zeeuwen zouden waarschijnlijk niet hard starten en naar elkaar gaan loeren. Ook sprak ik de verwachting uit dat Remy Vasseur wel eens de grootste concurrent kon worden in de hitte.

Bij de start hing een leuke, bijna gezellige sfeer en nadat de kerkklok van Burgh-Haamstede voor de 12de keer had geluid vertrokken we voor onze missie. De eerste kilometer ging vrij rap (onder de 3:30), daarna kwamen we in een goed tempo te lopen van tussen de 3:45 en 3:50/km. Een tempo dat ik kan dromen. In de bossen van Westenschouwen groeide ons groepje van 7 lopers al vlot aan tot een man of 12 en ik zorgde ervoor telkens voorin de groep te lopen zonder al teveel kopwerk te doen. Op het strand bleef de groep bij elkaar en eenmaal op de stormvloedkering moesten volgens mij de eerste mannen de groep laten gaan zodat we nog met 10 mannen liepen. De wedstrijd verliep volledig volgens plan, alleen Remy Vasseur bleek niet in onze groep te zitten en liep al op meer dan een minuut achterstand.

Bij Neeltje Jans (10km) stond Janna klaar met een bidon en gelletjes en bij het drinken en wegwerken van het eerste gelletje verloor ik even de aansluiting met de groep, temeer omdat de Belg Pochet het slim vond om alvast te gaan versnellen. Na een kilometer sloot ik weer aan, maar Pochet versnelde nog een keer waardoor deze keer Marc Papa en Eric Baten definitief moesten lossen. Ik nam eens de tijd om de concurrentie in ogenschouw te nemen: Rik liep erg attent terwijl Michel Schrier nog steeds wat nerveus oogde. Michel’s haas Tim Pleijte liep eigenlijk meer achterin dat dat hij haasde, Jos op ‘t Hoog liep op zijn gemak in de groep, terwijl Anthony Pochet met zijn krachten zat te smijten, ook Huub van Noorden leek iets teveel kopwerk te doen. Erwin Harmes tenslotte liep als een schim mee en leek bekeken te lopen. Op de zeedijk bij Vrouwenpolder viel de wind helemaal weg en werd het ineens behoorlijk warm. Gelukkig waren er voldoende waterposten zodat we goed konden drinken en koelen. Vlak voordat we het strand opdraaiden stond Janna weer klaar met een bidon en gelletjes.


Eenmaal op het strand werd eer flink doorgetrokken en pakte ik mijn eigen tempo waardoor ik op de 8ste plek kwam te lopen. Schrier trok hard door, Rik, Jos en Erwin volgden, Pochet liep er vlak achter, met daarachter Huub en ik. Tim Pleijte stapte uit terwijl ik halverwege op 1h20 doorkwam. 1h20: dat was precies volgens plan! Vlak voordat we het warme maar goed te belopen strand verlieten haalde ik Huub bij. In de Manteling van Schouwen haalden we Pochet bij en liep ik even op de 5de plek in de race (achteraf zelfs 4de omdat Schrier daar volgens mij al was uitgestapt). Bovendien werd het duidelijk dat ook Erwin en Jos het moeilijk kregen voorin en Huub en ik liepen langzaam naar ze toe. Kort voor Domburg, na 28km, wilde ik een gaatje dat was ontstaan met Huub van een steil duin af even dichtlopen. Pang! Gierende kramp in mijn linker hamstring. Ik kon geen pas meer verzetten en moest erbij gaan zitten om de spanning van de spier af te krijgen. Ik heb daar 2 minuten gezeten voordat ik verder kon en ondertussen kwamen zowel Marc Papa als Eric Baten voorbij waardoor ik terugviel naar de 8ste plek. Weg race, weg podium… terwijl ik me verder zo fit voelde….

Terug op de been wist ik toch weer een goed tempo te ontwikkelen alhoewel ik vooral heuvelafwaarts een iets beheerster tempo moest kiezen… In Domburg haalde ik eerst Marc en vervolgens Eric weer bij waardoor ik toch weer op de 6de plek kwam te lopen. Ik voelde echter dat mijn spieren meer en meer begonnen te verkrampen en vlak nadat ik van Janna weer een flesje had aangenomen lag ik weer in de berm…… Marc kam weer voorbij, Remy verscheen vanuit het achterveld en ik vervolgde mijn weg met kramp die ik amper kon tegenhouden. Op de dijk richting Westkappelle ging het redelijk en wist ik de kramp tegen te houden bij een redelijk looptempo (onder de 4:30/km). Op de trap richting de duinen naar Zoutelande ging het weer mis, deze keer had ik kramp in mijn lies. Ik strompelde de trap op en werd door Niels Koole ingehaald. In de duinen werd ik door nog één loper ingehaald waardoor ik op de 10de plek liep.

Op het laatste stukje strand kreeg ik ook nog eens kramp in mijn kuiten en meer strompelend dan hardlopend kwam ik aan op de boulevard. Met nog 500m te gaan kwam ik nog een keer terug te staan en van het holletje af naar de Langestraat werd ik nog bijgehaald door een loper. Ik zette aan voor een eindsprint en ‘tjak’, daar stond ik weer stil. Wandelend en mezelf vasthoudend aan de dranghekken strompelde ik richting de finish, wetende dat Rik de race had gewonnen. Ik werd uiteindelijk door nog een loper ingehaald en finishte al 12de.

Al met al een loopdeceptie van jewelste. Ik had me zoveel van deze wedstrijd voorgesteld en juist dit jaar keer verliep de wedstrijd helemaal volgens plan, alsof ik het draaiboek zelf had geschreven. Vanwege de redelijk rustige eerste helft lagen er volop kansen voor mij als ervaren loper in het tweede deel. Ik vind het niet erg om een wedstrijd te verliezen van betere lopers, maar ervaar dit verlies toch vooral alsof ik van mijn eigen lijf heb verloren. In de vorm waarin ik verkeer had ik hier simpelweg een podiumplek moeten en kunnen halen. Ik dacht ook dat ik het krampspook behoorlijk onder controle had en dat blijkt dus niet zo te zijn. Te warm? Toch niet genoeg gedronken? Genetisch? Loopstijl? Ik weet het niet meer en dat frustreert me. Maar goed, ik zal door blijven gaan totdat ik het krampspook getemd heb, totdat ik ook zo’n tegeltje heb op de boulevard van Zoutelande!

De komende tijd ga ik proberen snel en goed te herstellen, wat op het NK cross wil ik er weer staan. Sterker en sneller dan ooit!

Bekijk hier de mooi reportage die Omroep Zeeland heeft gemaakt: http://www.omroepzeeland.nl/video/warmste-marathon-zeeland-ooit