Lezertjes die me een beetje kennen, weten ondertussen wel dat ik niet van de handigste ben. Loemp is een beter woord. Bekijk mijn knieën en handen en je ziet een gans schilderspalet van littekens van diverse vormen en grootte. Ik heb namelijk nogal de neiging om boempatat te doen tijdens trainingen. Het was nu nochtans al wel een tijdje geleden. Ik denk dat het universum het dus hoognodig vond om me nog eens tegen de vlakte te doen gaan.

Gelukkig blijven mijn valpartijen meestal zonder erg. Ooit, ergens in 2003 of 2004 viel ik in Antwerpen eens over een klein stukje plastiek dat achteloos door iemand was weggegooid. Ik zag dat ding liggen, dacht nog van "oei, dat moet ik ontwijken" om er dan pardoes toch over te struikelen. Gevolg was een knie die helemaal openlag, zodanig dat het bloed onder mijn lange looptight via mijn enkel wegvloeide. Nog geen week later liep ik in Lier langs de vesten en ging ik daar weer tegen de vlakte, recht op diezelfde knie die nog herstellende was van de vorige valpartij. Gelukkig was ik vlak bij de ingang van het ziekenhuis en dan heb ik daar die knie maar ineens eens tegoei laten "plakken". En sindsdien zijn mijn knieën nog geregeld geschaafd geraakt...
Mijn linkerenkel is ondertussen ook al onherstelbaar beschadigd van de vele struikelpartijen over boomwortels. Eén pezeke in mijn enkelgewricht (een peesje vooraan dat mijn onderbeen verbindt met mijn voet) is zodanig uitgerokken dat eigenlijk alleen nog een operatie dit kan oplossen, dixit de kinesist. Het is de reden waarom ik nu altijd noodgedwongen met een steunverband rond mijn enkel loop, dan heb ik er meestal geen last van. Maar héél af en toe moet er zelfs een brace rond, wanneer ik er weer eens helemaal doorga, maar dat gebeurt me nu gelukkig maar één of twee keer per jaar meer.

Met het fietsen niet veel beter hoor. De Trek kocht ik in het voorjaar van 2009 en die eerste weken ben ik er wel eens in de twee trainingen mee tegen de vlakte gegaan, meestal doordat ik vergat dat ik met mijn voeten vastgeklikt zat. Haha. En dan is er natuurlijk die fameuze valpartij van begin juni 2009, waar ik een beetje een trauma aan heb overgehouden. Vooral omdat ik daar nog altijd met een gat in mijn geheugen zit omdat ik niet weet wat er gebeurd is, behalve dat ik aan het fietsen was en me ineens thuis bevond en blijkbaar tussendoor op de steenweg al fietsend flauw was gevallen. Het verhaaltje lees je hier. Nadien ben ik dus niet veel meer op m'n Trek gekropen, uit schrik, en omdat ik een paar maanden later zwanger was en dan helemaal geen risico meer durfde te nemen. Maar we gaan er verandering in brengen hé, stilletjesaan weer oefenen en binnenkort één keer per week naar het werk op en af met de fiets (maar wel zonder klikpedalen! :-)).

Maar allé, om maar te zeggen: ik ben geboren om te vallen. En deze week gebeurde het weer. Dinsdag een fijne training onder mijn middagpauze van een uurtje en dat verliep super. De parken nog eens doorkruist, mooi de tempo's halend die ik moest halen (10 x 2 min in D3 als afwisseling, het kon wel tellen). De parken kom ik zonder struikelen en tuimelen weer uit, ik loop weer richting werk en op een boogscheut van de "finish" zie ik een soort van putdekseltje uit het trottoir omhoogsteken. En ja hoor....ik zag dat dus, maar slaag er toch in van erachter te blijven haken met mijn voet en baf...daar ga ik volop tegen de vlakte. Mezelf opgevangen op mijn pols en mijn knie (jep, wéér die ene knie die al gaten van vorige valpartijen vertoont) en dat deed toch wel even venijnig veel pijn. Er stonden dan ook nog net twee meisjes op mij neer te kijken, het was vlak aan ons kantoorgebouw en er passeerden net een hele resem auto's...dus ja, zowat half Antwerpen leek het wel gezien te hebben (allé, zo voelde het toch aan).

Met handen vol met schaafwonden en een pijnlijke geschaafde knie hobbelde ik dan maar als een geslagen hond naar ons kantoorgebouw en ging ik maar snel douchen. Daarna met collega A. naar de EHBO-ruimte en het enige dat we vonden van ontsmettingsmiddel was Eosine, zo van dat knalrood spul dus. Hingen mijn handen dus helemaal vol met dat spul, en dan moest ik zo gaan vergaderen met de directeur van onze afdeling, haha. Die mens zal er ook wel 't zijne van gedacht hebben...

Soit, vrijdagmiddag (vandaag dus) gewoon terug gaan lopen, 10 km alweer en het ging super, geen last meer van de valpartij en deze keer niet gevallen, oef :-)

originele blogtekst: http://onehappyjogger.wordpress.com