Het was alweer het verleden jaar, er kon ingeschreven worden voor de 120 van Texel
Eigenlijk was ik helemaal niet geinteresseerd , net zomin als dat ik geintereseerd ben in grote stadsmarathons.
Die 120 van Texel worden gelopen op een eiland en dat vindt ik maar een gedoe met zo’n boot enz.
Maar ik zag dat er niet zo heel veel deelnemers konden inschrijven en ik wist dat ik me zou kunnen kwalificeren een 9:30 lopen op de 100km zou moeten kunnen in Winschoten en inderdaad ik liep in Winschoten redelijk makkelijk een 9:05:08
Ik had nu besloten dus toch maar eens op zo’n eiland te gaan kijken en ik besloot deze 120km wedstrijd te lopen als training voor de Ultra Balaton en later de Spartathlon.
Na een paar twitter sessies met Leonie besloot ik lekker met haar op te lopen, waren mooie plannen en wat momenten tijdens de loop waar ik haar terzijde zou kunnen staan en voor mij maakte een eindtijd niet echt uit.

En zo geschiede het dan ook , samen reden we naar Den Helder en vanaf daar verder met boot en bus naar het Stayoke.
Na een dagje een beetje chillen mochten we ‘s morgens om 02:30 ons stapel bedje verlaten,
eerst bidons vullen gelletjes pakken aankleden klopt alles wel en vervolgens om 03:00 aan het ontbijt , tja.
Dan 04:35 de start ,ontspannen gingen we van start en af en toe gaf ik aan dat we misschien wel wat te snel liepen maar ja Leonie voelde zich er goed bij en ik ook dus rustig door lopen.
Het was nog donker en begeleid door fietsers Ruud en Els die ons waren toegewezen door de organisatie vervolgde we onze weg.
Al snel bleek dat deze fietsers hun taak heel erg goed deden en we waren echt blij met ze.






Langzaam kwam de zon op en heel langzaam werd het ook steeds warmer.
Nu moet ik zeggen dat ik heel er goed tegen warmte kan maar ik begreep wel dat vocht inname een belangrijk issue zou zijn.
Texel is echt mooi en tot de vuurtoren die in het noorden staat liepen we oven en onder een dijk maar na de vuurtoren gingen we de duinen in.
Inmiddels had ik al een keer of zes moeten plassen ik heb hier wel meer last van in het begin van een wedstrijd, maar nu zou ik bij leonie blijven dus dat betekende na elke plas stop weer even aan zetten en doorgaan .
Maar dat ging me makkelijk af we liepen immers niet zo hard tussen de 5:30 en de 6:00 per km
Toen diende zich het volgende probleem zich aan , nou ja probleem is een groot woord maar ik moest even af haken voor een Do momentje ik moest even uit de broek om het netjes te zeggen ,ik kon altijd bij de finish nog roepen dat ik gewoon moest poepeh.
Dus even kijken waar ik dat een beetje fatsoenlijk tussen een paar struiken kon doen even regelen en weer door lopen.
Toen mochten we voor het eerst het strand op , tjonge wat lag dit strand er mooi bij het was gewoon genieten als het allemaal zo zou zijn.
Maar we wisten beter de tweede ronde zou het hoog water zijn.
Na het strand kwam bos , het was inmiddels flink warmer geworden en een stukje bos was best lekker.
In dit bos zat een flauwe lange klim we liepen inmiddels al een poosje achter de eerste dame Sharon Gayter en ik wist dat Leonie er liever achter bleef.
Dus ik hield me in, ik denk soms een beetje te weten hoe Leonie denkt dus liet ik het aan haar.
Maar toen ze er zelf voorbij ging dacht ik dan ook maar even tandje bij schakelen.
Misschien konden we hier iets mee, en toe het volgende stuk strand de Slufter.
Ik had hier al het één en ander over gehoord maar dit was echt heftig we moesten een soort binnen bocht maken over een vet breed strand.
Ik kan dit redelijk goed ik heb een dusdanige techniek ooit van mijn vader geleerd zodat ik heel makkelijk over het strand loop.
Maar met Leonie zat het anders ze haat het strand en elke zandkorrel.
En ik deed mijn uiterste best om hier wat te kunnen betekenen, maar het viel niet mee.
Uiteindelijk kwam aan dit strand toch gewoon een einde en gingen we richting keer punt 60km Leonie ging als eerste dame rond het keer punt maar we wisten eigenlijk wel dat dit niet lang zou duren.
Maar niet belangrijk hier werd een eigen race gelopen.






Inmiddels waren Pieter en de moeder en vriend van Leonie aangesloten en moesten we afscheid nemen van Ruud en Els die echt 60km super werk hadden verricht, uit eindelijk waren het om 04:30 nog vreemde voor ons.
Toen terug in de duinen net voor het strand kwamen de 60 km lopers over ons heen wat een hoop lopers dit had ik niet verwacht.
En daar gingen we weer het door Leonie gehate strand op maar nu was het anders ze zou dit stukkie strand wel eens even aan pakken maar wel rustig aan.
En dat deden we en zo kwamen we goed door dit eerste stuk strand.
Toen het tweede stuk strand inmiddels hoog water en een hoop touristen die ook nog eens kastelen hadden gebouwd in de branding het stukje hard strand was denk ik 50cm breed en regelmatig haalde je natte voeten ik was hier nog een beetje voorzichtig maar mijn metgezel boeide het niet en stond zelfs een keer tot haar knieen in ‘t water.
Na het strand een stuk pad met hout snippers en mul zand en toen weer vaste grond onder de voeten hier hoopte we onze verzorging weer te treffen ik had na het strand mijn rug zakje afgegeven en had dus niets meer bij me maar er ging iets fout en we zaten zonder Gel.
En toen voelde ik heel langzaam mijn benen leeg vloeien.
Ik zei tegen Leonie mijn brandstof gaat op , maar ja zoiets gebeurt en je doet er niks aan.
En uiteindelijk was onze verzorging er weer ik nam een Gel maar was minder snel dan Leonie die dacht hij zit vlak achter me en liep door een gat van 50 mtr maar ik kon niet versnellen zoals in het begin en dus besloot ik alleen verder te gaan uit eindelijk was het training en dit was eigenlijk goed hier ging iets mis maar ik moest hier van leren , straks in Hongarije wil ik dit niet dan moet het dus kloppen.
Zo waren er nog meer dingen die gepasseerd waren waar ik later zeker wat aan zou hebben .
Nog maar een kleine 30km te gaan rustig ging ik voort de moeder van Leonie bleef bij me voor de verzorging daarvoor nog dank.
En elke keer wist ze weer de handen op elkaar te krijgen bij het publiek door te roepen dat er een 120km loper aan kwam die Richard hete best wel grappig .
Nog 10 km nog 5 km steeds maar 60km lopers inhalen nog even een Gelletje aangepakt van Gerard dank daar voor.
En toen nog maar 3 km ik had nog even met Ingrid gesproken en toen vond ik nog een beetje kracht om te versnellen en met 5:30 ging ik op de finish af.
12:35:53 ik had het gehaald een pr , ja natuurlijk niet zo moeilijk als dit je eerste 120km was.

Maar het viel me niet tegen.
Inmiddels voelen de benen alweer goed alleen de achillespezen voel ik een beetje maar ik verwacht dat dat ook morgen weer over is.
Ik heb genoten van deze geweldige wedstrijd ik zij ook direct na de finish over 2 jaar ben ik er weer bij.
Maar dat is nog ver weg.
In ieder geval alle lof voor de geweldige organisatie Martien Baars en zijn mensen mogen trots zijn op deze mooie wedstrijd.
Later zou blijken wat er tijden de wedstrijd allemaal gebeurt was er waren er veel uitgestapt om dat het best wel warm was, de warmste pasen sinds 1901 maar ondanks dat ik had het nooit willen missen.