En zo kan het dus ook. Niks geen eindafstand in je hoofd. Geen verwachting. Ik riep tegen Jan in de kantine: ‘Ik heb zin om mijn horloge af te doen.’ Waarop Jan antwoord: ‘Waarom niet?’ Toch hield ik hem om. Anders voelde ik mij naakt...

In die 6 uur heb ik twee keer op mijn horloge gekeken. Normaal gesproken kijk ik wel twee keer per half uur op dat ding. Vandaag liep ik op gevoel. Mijn hartslagband had ik niet om en ik had geen flauw idee hoe hard ik liep. Vandaag ging het op de ouderwetse manier.

Jan doet het rustig aan vandaag en daarom haal ik hem een paar keer in. Elke keer groeten we naar elkaar. Jan pept mij op en ik loop verder. Zo gaat het elke keer. Fantastische kerel die Jan! Een bron van inspiratie! 

Richard haalt mij in en komt naast mij lopen. ‘Je loopt derde in het klassement!’ Eventjes voelde ik mij verleid om die 3e plek te consolideren. Maar ook dat zette ik uit mijn hoofd. Ik kwam hier niet voor een afstand of een podiumplek. Ik kwam hier voor mezelf. Ervaring opdoen, want het was tenslotte mijn eerste 6 uursloop. Maar vooral om iets te ontdekken.

Op een gegeven moment haal ik Andy in. Hij deed het ook rustig aan. ‘Ga je voor de 70 plus?” Nietsvermoedend steek ik mijn armen omhoog. ‘Wat loop je nu dan?’ Wederom steek ik nietsvermoeden mijn armen omhoog en ik loop verder in mijn flow. Ik was niet bezig met een afstand. Ik was bezig met genieten van het lopen.

En zo liep ik dus een van mijn beste wedstrijden dit jaar. Dat ik 66,884 km liep, 4e overall, 3e bij de mannen en 1ste in mijn categorie liep vond ik vandaag bijzaak. Ik heb het antwoord op mijn vraag gekregen. Ik weet wat mijn valkuil is en nu kan ik ermee omgaan. En dit gaat mij helpen in 2012!

DIEVER - Eerst sta ik al in het verkeerde vak. Pfff. Lekker voorbereid. Een plan heb ik ook niet. Ik roep tegen Dirk en Ahmad dat ik 3:30 wil gaan lopen... Tuurlijk! Goed plan! (ik heb niet eens fatsoenlijk getraind om snel te lopen)

PANG!! Ik zie Martin Ketellapper als een idioot wegsperen. Whaaa!!! Daar gaan we...





Links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts.... Pfff gaat dit niet TE HARD?! Links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts... KLOTEREGEN! Links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts.... Ohja... Gelletje....



Volgende tien km. Links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links... ALLES IS ZEIKNAT!!! WHAAAA.... Rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts.... Gaatieweer... Gelletje.



Kilometer twintig tot dertig gaat niet anders als voorgaande km's. Links, rechts, links, rechts, links, rechts links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts..... Tempo zakt onder de 4'50..... Links, rechts, links, rechts, Inmiddels ben ik veranderd in een zandmannetje door al dat geregen en plassen stampen... Links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts, links, rechts..... Gelletje maar weer.



De laatste tien km.… Doorgaan

LEEUWARDEN - Na een powernap op de bank en een colaatje weer de puf gevonden om te beginnen aan het tweede deel van het verslag van de Elfsteeddiedas. De eerste dag was het warm. Op de verzorgingspost bij Stiens vertelde Arjen al dat de tweede dag slecht weer zou worden. Dat het zo slecht zou worden had ik niet verwacht. Zoals Richard ooit al eens op twitter gooide; 'Ga ook bij het KNMI werken , geen kennis nodig , roep maar wat komt

toch nooit uit 25 gr zou het worden vandaag , koud ik zeg gluhwein...' 



De avond ervoor stond in het teken van eten en massage. Aangezien Richard een fobie heeft voor massages en dry needling, betekende voor Martine, Léonie en mij extra behandeltijd. De benen voelden na bijna 100 km 'redelijk'. In ieder geval geen tekens van aankomende blessures of ongemakken. Hier was ik enorm blij om. Normaal gesproken zou Carmen er niet snel voor kiezen om dry needling toe te passen een dag voor een wedstrijd of evenement, maar bij mij vertrouwde ze het wel. Ik schijn goed om te kunnen gaan met evt bijwerkingen van dry needling (een beetje beurs gevoel op de plek van behandeling). Het slapen daarentegen ging bij mij net als de avond ervoor niet zo soepel. Ik kan altijd slecht in slaap komen als er de volgende dag weer spannende dingen op het programma staan. Hier moet ik in de toekomst iets voor verzinnen. De vrijdagavond sliep ik ook pas om een uurtje of drie, terwijl de wekker al stond ingesteld op half zes.



Richard had de wekker gezet om half zes. Ik stond alweer naast mijn bed alsof ik geen oog dicht had gedaan. Dit keer zonder branderige ogen op een of ander manier. Toen ik met de lift naar beneden ging had ik zo'n voorgevoel dat onze ontbijtpakketjes niet klaar zouden staan in de hal. Ik deed de liftdeur open op de begane grond, deed een stap in de hal en mijn verwachting was waarheid. In totaal liep ik drie rondjes door de hal in de hoop dat ze er toch zouden liggen, maar helaas. In overleg met de anderen… Doorgaan

LEEUWARDEN - December 2010...



R: 'Ik wil de elfstedentocht weleens lopen.'

L: 'Nog een buddy nodig voor onderweg?'

R: 'Sgoet'

L: 'Hoe lang is dat kreng eigenlijk?'

R: 'Ongeveer 205 km ofzo...'

L: 'Wel in twee dagen, hoor! Anders heet dat te vroeg pieken...'

R: 'Oh, okee'

L: 'Laten we de anderen ook vragen en er een teambuildingsrondje van maken, hehehe.'



Na een twittersessie van 5 minuten met Martine en Richard erbij was het idee vastgelegd. Nadat we elkaars loopagenda's naast elkaar hebben gelegd, hebben we een datum geprikt. 4 en 5 juni zou het gebeuren. "It Giet Oan"



 Niks moet, alles mag. Voor de één training, voor de ander gewoon voor de lol, en voor mij vooral om samen te zijn. Vriendschap. Onze passie van lopen heeft ons bij elkaar gebracht. En toch zijn we allemaal anders. Andere trainingsmethodes, wel een trainer, geen trainer, eigen trainer, de één bij een loopgroep, de ander weer sinds kort lid van een atletiekvereniging, maar wel tot doel om allemaal zo voorbereid mogelijk te verschijnen aan de start van de Sparthathlon in 2012. En dat komt steeds dichterbij.



Vrijdag sliepen Léonie, Martine en Richard hier. Toen was het al een feest. Léonie had weer iets geregeld. Ze had schaatspakken meegenomen en daar moesten natuurlijk wel ludieke foto's van worden gemaakt. Uiteindelijk lagen we te planken op het randje van de vijverbak naast Holland Casino, daar waar we zouden finishen op de zondag.…

Doorgaan

TEXEL - 2e Paasdag. Om 02:30 klonk de wekker van Richard, of was het nou die van Léonie? Anyway... Ik had toch geen oog dicht gedaan. Was het dan toch de spanning? Of omdat ik niet gewend ben om in een stapelbed te slapen. Zo begon mijn dag in het Stayokay hotel in Den Burg.





Van slapen kwam het niet meer. Proberen te slapen terwijl er op de achtergrond ongeveer tien bidons worden gevuld en geschud lukt niet echt. Gelukkig kon ik nog drie uurtjes pakken nadat ik samen met Pieter, Martine en Ingrid de 120km toppers hebben uitgezwaaid. Hun start was om 04:35...





De start van de 60km was om 10:35. De opstart was een beetje haastig, omdat de geplande bus vanaf het hotel waar wij sliepen niet kwam opdagen. Gelukkig bracht een man van de organisatie ons met zijn auto naar het startpunt. Een kwartier voor de start kwamen Martine, Ingrid en ik aan bij het wedstrijdsecretariaat om onze startnummers op te halen. Snel bidons afgeven, handjes schudden met de vele bekenden, startnummer opspelden en klaarstaan in het startvak. Op het genieten na ging ik zonder enig plan van start. Ik zie wel waar het schip zou stranden.





Na de eerste verzorgingspost op 5 km liepen we richting het strand. Wat een droge, mulle bende. En het geluk was dat het ook nog eens hoogtij was... Ik koos voor de weg van de minste weerstand en liep in de branding. Waar ik andere lopers de golven zag ontwijken of door het mulle zand zag lopen, liep ik over de contouren van het natte strand. Het voordeel van de Nike Free Run is als ze nat worden niet zwaar aanvoelen en dat ook weer snel droog zijn. Af en toe sprong ik over een zandkasteeltje heen, maar dit was voor mij de snelste weg. Voor een non-beach runner had ik dit spelletje snel door om tempo te behouden zonder jezelf op te blazen.





Tweede stuk…

Doorgaan